در سال ۲۰۰۳ میلادی مقاله ای دو قسمتی نوشته بودم به نام ناوالیسم که قسمت اول آن حاوی بیوگرافی نسبتا کاملی از کارلوس کاستاندا بود. این مقاله که در سایت شخصی خودم منتشر شد، در وب فارسی آن زمان، یکی از معدود نوشته ها درباره کاستاندا بود. بعدا وبسایتم را فیل تر کردند و طبیعتا تعداد زیادی از خوانندگانش را از دست دادم.(آن موقع ها هنوز روش های عبور از فیل تر مثل الان شناخته شده نبود). چند ماه بعد به طور اتفاقی در یکی از وبلاگهای فارسی به همان مقاله برخوردم. 
صاحب وبلاگ کل مقاله را کپی پیست کرده و با امضای خودش منتشر کرده بود. جستجوی کوتاهی در اینترنت کردم و کاشف به عمل آمد که حدود چهل تا پنجاه سایت و وبلاگ مختلف عین همان مقاله را منتشر کرده بودند بدون اینکه از نویسنده یا سایت منبع نامی برده باشند. حتی در سایت وزین ویکی پدیای فارسی هم عین همان مقاله تحت نام کارلوس کاستاندا منتشر شده بود و تا یکسال قابل دسترس بود. یکی از کسانی که مقاله ی مرا دزدیده و به نام خودش سند زد، خانم نویسنده ای ست که کتابی هم درباره تاریخ قرآن نوشته است.
باری حکایت نقض کپی رایت و انتشار بی دردسر مطالب به نام خود، همچنان باز است. امروز جستجوی دیگری در اینترنت کردم و دیدم بعضی از مطالب و داستان های کوتاه که در همین وبلاگ نوشته ام، با عناوین دیگر و طبعا به نام افراد دیگر منتشر شده است. اسم این عمل، دزدی ست.
نوشته هایی که در وب فارسی در زمینه ی درون گردی منتشر می شود عموما یا تکرار نوشته های مفاتیح الجنانی و اشاعه ی خرافات و یا تقلید ناشیانه از نویسندگان غربی مثل کراولی، کاستاندا، باردون، چاپرا و دیگران – و البته بدون ذکر نام آنها – هست. یکی از ویژگی های جستجوگران ناشناخته ها، خلاقیت است. مایه خجالت است که کسی خود را سالک بنامد و در عین حال قدرت تجزیه و تحلیل و نوآوری یا جرات نقد پیشکسوتان این راه را نداشته باشد و بدتر آنکه از آدمها فراآدم بسازد. انگار فرهنگ مونتاژ و سرهم بندی کردن به علوم باطنی هم راه یافته و از هر طرف شیخی مجازی سر بلند می کند تا به مدد استفاده از نقض کپی رایت از خود خدا بسازد. به نظر من این اساتید خودخوانده، خیاطان جامه ی تقدس هستند. و تقدس همان مفهومی ست که انسان را از پرسیدن باز می دارد.
مرور کتابهای دکتر طاوسی نشان می دهد که ایشان در ابتدا مدافع ماده گرایی بوده و اعتقاد چندانی به روح یا عالم غیب نداشت. بر همین اساس نیز تمام پدیده های فوق طبیعی را نتیجه ی حکومت ضمیر ناخودآگاه و تسلط آن بر ضمیر آگاه می دانست. اما در کتابهای آخرش علاوه بر کنار گذاشتن اعتقادات اولیه، مطالب زیادی در مورد دنیای غیب و چگونگی تقویت نیروهای فرامادی نوشته است. علتش شاید این باشد که وی بعد از نوشتن چند کتاب اول خود با صوفیان آشنا شد و چنان که خود می نویسد، به سلک درویشان در آمد. چیزی که ادبیات دکتر شعبان طاوسی را برجسته می کند، این است که وی تا آخرین لحظه از نگاه علمی و رویکرد منطقی خود دست برنداشت و همواره سعی داشت که یافته های خود را با اخرین اکتشافات پزشکی و روانشناسی همراه سازد. مرحوم طاوسی در جریان جنگ هشت ساله به دلایل سیاسی متحمل فشارهای زیادی از سوی حکومت شد و حتی مدتی نیز در زندان اوین زندانی بود و او را تحت شکنجه و آزار و اذیت قرار دادند. برای انتشار کتابهایش نیز همواره با مشکل روبرو بود. علاقمندان علوم باطنی حتما به یاد دارند که طی سالهای شصت و پنج تا هفتاد شمسی کتاب خودهیپنوتیزم ایشان (چاپهای چهارم تا هشتم) چه سر و صدایی در محافل درون گردی راه انداخت و تقریبا همه جا در چنین مجالسی مورد بحث قرار می گرفت. البته این را هم باید گفت که نوشته های دکتر طاوسی بویژه نتیجه گیری های ایشان دارای نواقصی ست و بعضا نمی توان به آنها استناد کرد. به هر حال این کتابها و همینطور سخنرانی های ایشان تحرکی در علوم درون گردی ایجاد کرد و جوانان زیادی را جذب خود نمود. 
.
:
طالب بعد از اینکه علاقه ی خود را از طریق شرکت در جلسات فرقه و گفتگو با دیگران، به اثبات می رساند، بوسیله ی پیر دلیل به یکی از شیوخ آن فرقه که اجازه ی دستگیری (تشرف دادن) دارد، معرفی می شود. گفته شده است که شیخ فقط در صورتی می تواند یک طالب را به عضویت فرقه اش در آورد که قلبش به آن حکم دهد. ممکن است فردی در همان برخورد اول پذیرفته شود و به سلک درویشان در آید و ممکن است ماهها یا حتی سالها طالب باشد. در صورتی که شیخ تشخیص دهد، طالب را طی آیین تشرف به عضویت فرقه اش در می آورد. و از آن پس وی تبدیل به سالک می گردد. مراسم تشرف تقریبا شبیه به همین مراسم در فرقه های هندی ست. و با وجود تفاوت هایی در فرقه های مختلف صوفیه، کم وبیش یکسان اجرا می گردد. معمولا طالب، پارچه ای سپید، شیرینی، میوه، گل یا طلا با خود می آورد و طی این مراسم ذکری مخصوص به او داده می شود. ذکر یک ویژگی اصلی در فرقه های درون گردی صوفیه محسوب می شود. سالک، زیر نظر پیر دلیل اموزش های مختلف را می بیند و راه خود را آغاز می کند. او باید مقامات مختلفی را طی کند که ابتدا به صورت احوالات بر دل او می نشینند.
همه جا سنگ است. قهوه ای، سرخ، سبز، سفید و از هر رنگ دیگری که در هیچ تابلوی نقاشی نمی توانی پیدا کنی. هر تخته سنگی، هر تپه ای و هر صخره ای رنگ خودش را دارد. کوه را خوب می شناختم و خوب بلد بودم از لابلای صخره های کهنسالی که ریشه در زمین و سر به آسمان داشتند، چطور کوره راههایی را که ردی ناپیدا از چوپانها و مردمان تنهای کوهگرد بر آنها حک شده بود پیدا کنم و راه خود را به سمت دره یا قله بازشناسم. می دانستم که چطور شبهای تاریک در دل کوههای وحشی جهت درست را با استفاده از آسمان روشن و پر ستاره پیدا کنم.
زمین و درختها از برف سفید بودند و نور ماه را چنان منعکس می کردند که همه جا را می شد روشن و واضح دید. وارد جنگل که شدیم، دیگر اثری از جنگل ندیدم. همه جا درخت بود و رستنی های کوچک و بزرگی که زیر بار دانه های سفید برف سر خم کرده بودند و با زمین حرف می زدند. نیم ساعتی جلو رفتیم و بعد تازه فهمیدیم که پیدا کردن جهت غیر ممکن است. در واقع هیچ معیاری نداشتیم تا بوسیله آن بفهمیم که آیا راهمان را درست آمده ایم و آیا همچنان مستقیم می رویم یا نه. دیگر اثری از آن مجموعه ای که در ذهن هر یک از ما جنگل نام دارد نبود. درختها احاطه مان کرده بودند. ایستادیم و زیر برف شدیدی که چند لحظه قبل شروع شده بود با هم مشورت کردیم و سپس جهتی را که فکر می کردیم جهت درست باشد انتخاب کردیم و پیش رفتیم. طبق محاسبات قبلی می بایست حداکثر دو ساعته از مرز عبور کنیم و آنطور که برایمان توضیح داده بودند چراغ های شهر کوچکی را که آن سوی مرز قرار داشت، ببینیم. سه ساعت یا بیشتر راه رفتیم. نه چراغ ها را دیدیم و نه اصلا اثری از آبادی بود. به دوستم پیشنهاد کردم که از تپه ای که در سمت راستمان قرار داشت بالا برویم و اطراف را نگاه کنیم. زیر بارش برف و در حالیکه تا زانویمان توی برف فرو می رفت – به هر جان کندنی بود – خودمان را بالای تپه رساندیم و به اطراف نگاه کردیم. تپه های اطراف همه یک شکل بودند. سپید و پوشیده از درخت و ما که هر دو برای اولین بار در چنین موقعیتی گیر کرده بودیم اصلا نمی دانستیم که جهت غرب را چطور باید پیدا کنیم
.
.
تبدیل به کودکی می گردد که محتاج تربیت است. مردم صغیر می شوند و باید ارشاد شوند. حقیقت فقط در دست عده ای انگشت شمار است. همانها که قدرت را نیز در دست دارند. کسی که قواعد تفکر فرقه ای را نپذیرد اجازه ورود به بازی قدرت را هم نخواهد یافت. سرنوشت کل جامعه با سرنوشت تنی چند که خود را برگزیده خداوند می خوانند گره می خورد و اژدهای هزار سر خودخواهی که این بار به شکل «حق با من است» نمودار شده هر مخالفتی را در آتش قدرت خود می سوزاند. جامعه به خودی و غیر خودی تقسیم می شود و در مدار بسته قدرت سرنوشت میلیونها انسان به بازی گرفته می شود. از سوی دیگر تفکر فرقه ای به خاطر اینکه احساس افراد را مستقیما تحت تاثیر قرار می دهد، نوعی خوابگردی در کل جامعه ایجاد می کند. در این صورت مردم جذب قسمت احساسی تفکر حاکم می شوند و ناخودآگاه برای آن تفکر، نوعی تقدس و معصومیت قائل می شوند
آخرین دیدگاهها